De liefde voor de zee: van vader op zoon

Vader Bart en zoon Tim Deckmyn werken allebei bij Vloot. Bart is al vier jaar matroos op de Zeeleeuw, de douaneboot in Oostende. Tim is sinds anderhalf jaar aan de slag als losse matroos en komt zo op veel verschillende vaartuigen terecht. Naar aanleiding van Vaderdag hadden we een kort gesprek met hen.

Vinden jullie het fijn om voor hetzelfde bedrijf te werken?

Tim: Meestal heel leuk. Het gebeurt wel eens dat collega’s denken dat ze mij kennen omdat ze mijn papa al kennen, maar we zijn natuurlijk twee verschillende personen. We lijken wel sterk op elkaar, alleen in een ander formaat (lacht). Als we met de collega’s onder elkaar zijn, ook met mijn papa, dan is dat plezant.

Bart: Het is leuk dat hij dezelfde aantrekkingskracht voelt voor de zee. We komen uit een vissersfamilie. Ik heb destijds ook visserijschool gevolgd en het is fijn dat mijn oudste dezelfde richting uitgaat. Hij is nog jong, dus er kan veel veranderen, maar hij ziet er toch gelukkig uit.

Zien jullie elkaar soms op het werk?

Bart: Zelden. Tim heeft mij wel al eens vervangen aan boord van de Zeeleeuw als ik met vakantie was.

Bart, denk je dat jij Tim geïnspireerd hebt om deze job te doen?

Bart: Dat weet ik eigenlijk niet, dat zou je aan hem moeten vragen. Ik denk wel dat hij opkijkt naar mij, maar dat is omgekeerd ook zo.

Tim: Misschien wel. De Marine, de visserij, het zit in mijn bloed. Mijn achtergrond zal er dus zeker iets mee te maken hebben.

Jullie werken nu allebei als matroos. Wat deden jullie hiervoor?

Tim: Hiervoor heb ik eerst vier jaar bij de Marine gewerkt en twee jaar bij het VLIZ als technisch medewerker.

Bart: Ik ben altijd bedrijfsleider geweest. Ik was manager van Kinepolis Oostende en daarvoor van Gamma en Brico Centers.

Vanwaar die ommezwaai in jouw carrière, Bart?

Bart: Ik hou van de zee. Ik ben een fervent wind- en kitesurfer. In het verleden heb ik ook nog bij de toenmalige Regie voor Maritiem Transport, of beter gekend als de RMT, gewerkt. Ik ben daarna de commerciële weg ingeslagen, maar ik miste de zee. Mijn vorige jobs waren enorm stresserend en emotioneel zeer belastend. Ik verlangde naar de rust die ze zee en het water me geven. Vorig jaar ben ik mijn mama verloren en dat heeft bij mij definitief de knop omgedraaid. Nu ik terug aan boord ben, voel ik me thuis.


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *